خداحافظی
دیروز روز بلاگهای فارسی بود و امکان نوشتن نداشتم، این روز را به همه بلاگنویسان عزیز قدیمی و نسل جدید تبریک میگویم.
بلاگنویسی هنوز هم زنده است و خواهد ماند هرچند با تکاپو و سروصدای کمتر و نویسندگان و مخاطبان کم حرفتر. در این شک ندارم که کار اندیشیدن و پرسیدن و شک کردن و نقادی و آموختن هیچگاه کم رونق نخواهد شد با این شوق و اشتیاقی که در نسل قدیم و جدید فارسی زبان میبینم. حجم همفکریها و گفتگوها در شبکههای مختلف و فضاهای گوناگون نشانهای است از ادامه راه بلاگداری و بلاگ نویسی در دهه گذشته.
هر آغازی را پایانی است. با رضایت و شادی و با فروتنی، اما افتخار به این همه سال قلم زدن در حد خودم، در این بلاگ را میبندم و با نام قلمی خود خداحافظی میکنم، اما هستم اینور و آنور اندکی تلاشی در حد خود دارم و خواهم داشت. نیازی نیست به طبالی، مهم این است که در فرصتهای اندکی که دارم، از دوستان و همینطور اهالی اندیشه میآموزم و گفتگو میکنم و مینویسم. اینکه عمرو یا زید بگوید و بنویسد مهم نیست.
از اینکه خوانده بلاگ من بودید و با نقد و نوشتههای خود پشتیبان و مشوق من بودید، صمیمانه سپاسگزاری میکنم. حرفها را بهتر از من خود شما دارید میزنید و نیازی نیست که پارسا نامی حتما در پارسانوشت بنویسد.
خوش و تندرست باشید و روزهای خوبتان بسیار فراوان و بلکه افزونتر باد.
داشتم فید وبلاگ هایی رو که میخوندم مرتب میکردم. کلی از وبلاگهای محبوب و خوندنی دومینشون هم واگذار شده بود. کلی از این موضوع غصهدار بودم که این خداحافظی شما رو دیدم. وبلاگنویسی زنده است، اما وبلاگستانی که ما را به وجودش آوردیم مرده... حیف...
ReplyDeleteموفق باشید
سپاس دوست عزیز، شما هم خرّم و تندرست باشید و کوشا در کارتان.
ReplyDelete